İlk.
“Gregor Samsa bir sabah tedirgin düşlerden uyandığında, kendini yatağında devasa bir böceğe dönüşmüş buldu.”(*)

1.
Binanın üst katındaki ofisten çıkıp üçer beşer merdivenleri atlayarak süratle indim. Alt katta camekân kapıyı araladığımda tuhaf ve güçlü bir sesle irkildim. Ne insan ne hayvan bilinmeyen bir yaratık sesi; posta gişesi bankolarının arkasından geliyordu. Durakladım, merakım galip geldi ister istemez birazda endişeli bankoya yaklaştım. Tekerlekli sandalyede biri vardı. Elleri bileklerinden kıvrılmış, göğüs hizasında duruyordu. Başı yana yatmış, kayık gözlerini tavana dikmiş ve ağzından salyalar akan biri. Ses ondan geliyordu. Spastik.
Paravanın arkasından anne göründü.
“özür dilerim, rahatsız mı etti? “

2.
Anne sedirde aşağı doğru kayık vaziyette oturan çocuğu kucaklayıp doğru oturmasını sağlarken söyleniyordu; “gebermedin ki kurtulayım” çocuğun yüzünde hüzün belirtileri. Anlaşılmayan sesler. Elini halsizce uzatmış bir şey istiyordu. Anlaşılmazdı fakat anne anladı. Kumandayı çocuğun eline tutuşturdu. Ve yüzüne bile bakmadan arkasını dönmüştü ki kapının zili uzun uzun çaldı. Ani bir hareketle dönüp çocuğu kucakladığı gibi kaldırdı ve başka bir odaya götürdü. Döndüğünde kıyafetini düzeltiyordu. Ezik ve yapmacık gülümsemeyle misafirlere kapıyı açtı. Belli ki oğlundan utanıyordu. Sonra saatler geçti. Çocuk odada yalnızdı ve annesinden aldığı sıkı tembihle sesini çıkarmıyordu. Salondan ise kahkahalar yükseliyordu.

3.
Sofra kurulmuş aile masaya yerleşmişti. Çocuk her zamanki yerinde oturuyor elindeki kumandayla bin bir güçlükle kanal değiştiriyordu. Aile çocuk yokmuş gibi davranıyor neşe içinde yemeklerini yeyip şakalaşıyorlardı. Sofra toplanırken küçük kız bir tabağa yemek koydu ve çocuğa kirli ve büyükçe bir önlük takıp kaşık kaşık yemeğini yedirmeye çalıştı. Neredeyse yemeğin yarısı yakalığa döküldü ama kız umursamadı; bir çuvala bir şey boşaltır gibi kaşıktaki yemeği başını geriye yaslamış çocuğun ağzına dökmeye çalışıyordu. Tabak boşaldı. Kız kalkarken anne çocuğun ağzını hışımla sildi.
“Zıkkım ye”

4.
Yaşlı kadın sarıp sarmalanmış şişe dibi gözlükleriyle pencereden dışarıyı seyrediyordu. İki büklümdü uzaktan bakıldığında uyuklayan biri gibi görünüyordu. Yalnızdı ve diğer odadan konuşmalar net bir şekilde duyuluyordu.
“ölse de kurtulsak dedi”,
“ aman! yaşasın maaşı olmasa neyse bari”
Yaşlı kadının şişe dibi gözlük kenarlarının altından iki damla yaş süzülüverdi.
“ooof!”

Sondan bir önce.

“Gregor’un cesedini süpürgeyle yana doğru epeyce itti.”(*)
“pekala” dedi bay Samsa “artık tanrıya şükredebiliriz.”(*)

Son.

öldü gregor aile sevindi.
Öldü spastik aile sevindi.
Öldü çocuk aile sevindi.
Öldü yaşlı kadın aile sevindi.
Öldü insanlık şeytan sevindi.

(*)Dönüşüm--Franz KAFKA