yazar: mustafa sarıkurt
AKŞAM…!!!
İşte yine akşam oluyor,
Yıldızlar doğuyor, ay ışıldıyor,
Yine hava kararmakta,
Ve havayla beraber yüzüm solmakta.
Ay niçin bu kadar sönük,
Yoksa hüzünle mi dolmakta?
Nerden çıktı bu duman,
Kim sigara içiyor?
Pencere niçin buğulu,
Niçin gözlerim yaşlı?
Sigara dumanından mı?
Yoksa içimin yanmasından mı?
Hava kızıllaştı yine,
Güneş batmak üzere.
Hayranım akşamın köpek sesine,
Beni ürpertse bile.
Bir şey duyuyorum ama görmüyorum.
Kim bilir belki de öyle hissediyorum.
Ve akşam oldu,
Güneş çekildi ipe,
Ay ise yükseliyor göğe,
Evet, akşam oldu ama ben
Akşamleyin akşamı özlüyorum
Ve akşamda akşamın yolunu gözlüyorum
Aslında her vakit özel
Her vakit birbirinden güzel
Ama yaşam
Sanki bir akşam.
İşte bir akşam daha bitti.
Bir yıldız gibi kayıp gitti.
Ama ben bir şey anlamadım akşamdan
Neden mi?
Sigara dumanından, efkârdan.
Ama yine de güzel geçti,
Uzaktı her zamanki gibi,
Kötülükten zarardan,
Her akşamki gibi
Güzel şeyler geçti aklımdan.
Akşamları hep güzellik istersin,
Dostu arkadaşı ve yareni beklersin,
Akşam çiçeklerin açmaya başladığı andır,
Akşam soğukların bastırdığı zamandır,
Akşam kimileri için belki işkence,
Bazıları içinse eğlence,
Bana sorarsan, her şeydir akşam,
Sabah olsa bile içimde yaşar.
En sevdiğim vakit akşam,
En sevdiğim namaz akşam namazı,
En sevdiğim yemek akşam yemeği,
En kutsal emektir akşam emeği,
Çok isterdim ecelde akşam ölmeyi.
Ne olurdu, yaşam hep akşam olsa,
Sabah olmayıp da günler doğmasa,
Ya da bir akşam,
Bir yaşam kadar uzun olsa.