Senle bulaşık kırık bir çırpınış bıraktın bana giderken ve ben göğüs kafesimde taşıyorum onu şimdi, her şarkıda acısa bile. Güneşi de bir geminin arkasında böyle kaybetmiştik hatırlarsan. Göz göre göre yani. Biz bir Ege akşamını karşılamaya gidiyorduk oysa habersizdik bu hüzünlü veda sahnesinden. Hiç kimse akan yaşlarını göremese de, kızardı gökyüzü ardından bu gidişin. Tıpkı gittiğin yolda asılı kalan gözlerim gibi. Bir hazanda sararıp, can bulduğu dala tutunacak gücü kalmamış bir yaprağın, toprağa doğru son yolculuğunun hüznü yağıyordu da üstümüze biz hüzünden sırılsıklam olmuştuk sanki. Ben, bir kalp uzattım sana sol avucumda. Sen ağladın, ya kaybedersem dedin, ya kaybedersem. İçine kilitlenen anılarıyla yaşlanmaya müebbet, terk edilmiş bir ev gibiyim şimdi. Koca denizlerde rüzgara teslim, limanına küs bir sandal gibiyim şimdi. Çocuklarını kaybetmiş bir okul bahçesi, yürüyeni olmayan ıssız bir yol gibiyim şimdi, nereye varacağı belli değil. Yoksun artık. Seni düşünmek yok. Gözlerinde kaybolmak, soluduğun havayı solumak, aynı şakaya gülmek, aynı şarkıya ağlamak yok. Artık yollar yalnız adımlanacak ve yağmurlar sadece bir bedeni ıslatacak. Bir gün, ıhlamur kokulu bir sokakta hiç sebepsiz dolaşırken belki, umulmadık bir tesadüf karşılaştıracak bizi. Bir sokak lambasının altından geçerken, cılız bir ışık birden bire dolduracak yüzünü gözlerime. Sen beni görmemezlikten geleceksin belki. Benimse içim burkulacak, ilk gittiğin gün gibi. Bir düğüm gelip boğazımın tam şurasına oturacak ve bir yangın başlayacak söndüğünü sandığım yüreğimin en mahrem, yüreğimin en sen yerinde. Ve gözlerim yine içime ve gözlerim yine yangın yerime ve gözlerim yine sensizliğime ağlayacak. Bir keresinde, bana hiç şiir yazdın mı diye sormuştun, ben susmuştum, şiirler ayrılıklara yazılır diyememiştim.

Bahadır altun
2009